Uzay-zamanın hiçbir noktasında veya o zihinsel bilinç alanlarının herhangi birinde asla var olmamış, hiç doğmamış ve saltıktan tamamen bağımsız bir maske dolanıyor kabuklarımın yüzeyinde. Tüm o sarmaşıklarla dolu ormanın içerisinde acele ile yürürken ben, önüme düşen gölgenin hüznü ile birlikte; boğazımı kesen dikenler henüz canımı acıtmıyordu. Dolunay gözlerimin üzerine çarpıyor ve o buz gibi…
“Kaybolan bir rüyanın fısıltıları, zaman geriye çekilmeye başladı…” Zihnimin durmadan dinlenen gerçeklerle, netleşen görünümleri tahlil eden o muhteşem esine bağlanması ardından, ben de hikayenin sonunda mutlak bir gaye bulacağını farz ederek; cümlenin henüz teşhis edilmemiş imalı sis bulutlarının arkasına, iradeli bir şekilde öznesinden uzak düşmüş örtük/semavi bileşenlerle kesişen fonksiyonel eşlemleri birer birer tanımladım…
Kemiklerim birbirine kavuştuğunda çınlayan o ses… Uyandığımda bilincim kendisini bulana kadar hiç durmadan yankılanan çığlıklar… Mağaranın derinliklerinde uzaklaşan kuşlar ve dışarıda kıyıya çarpan okyanusun kalbi kadar uzak gördüğün rüya. Daha önce gördüğüm bir rüya… —Gördüğüm bir rüya. “Seninle şimdi böylesi bir anda tek bir zihnin içerisinde var olmak, Evren’de ne tür bir…
Kim bahşetti bu karanlığı bana? Kaygıdan keyif almaya başladım mı dersin? “Bu yalnızca tek bir yanağımın yükselişinin samimiyetsizliğine güvenerek, yüreğimin kıyısına bağlı olan zincirlerin sarsılmasını hayranlıkla selamlamak ve hüzünle bükülen dudaklarını hatırlama yolunda hafızamda sadece bir ara basamaktır halbuki.” Adeta seni içeren rüyaların karanlık ormanına sevinçle ilk adımlarımı atmak için kurguladığım…
Deliliğin en asil köşesinden sana dönüyorum geri. Açıklanamayacak işaretleri mutlak ifadelere çevirirken hiç dönmüyordu bir zamanlar dilim. Oysa bu tür hikayelere ve giderek çoğalan hilelere bir zamanlar ben de pek aşina değildim. Şimdilerde sizlere hiç susmadan sessizliği anlatabilirim. Issızlığın şaibeli krallığında özgürce dolaşırken, ben aslında “gerçek bir şair” değilim. Dipsiz bir hücrenin derinliklerinde…
Eteğinin kenarından sonsuza uzanan kafatasları ve Doğal bitki örtüsü tahrip olan düşsel bağıntıların hükmü altında yaşar Altından geçen nehir, yeni bir fikre uzanmasa da Yardım eder hala yönümü bulmamda bana yaşlı yanardağ Örtük betimlerin arasında filizlenen görüntüler Ve zihnimin kıyısında kuluçkaya yatan binlerce ses var Kaynağını yıldız takımlarından ve bazı nöral örüntülerden alırlar Oysa bir…
Algıladığım her şeyi bilincimde resmettim. Unutmak özümde olsa da, daha önce utanmak nedir bilmezdim. Yasak meyveyi yediğim gün, bir nü sanatçısı olduğumu öğrendim. Benim adım Havva! Soyunmak için dünyaya gönderildim. Kim olduğumu hatırlamak için pençelerimi asla kesmedim. Hayal gücümü törpülemek isteyen filozoflara nesnel küfürler ettim. Ve dişlerimi kazıtarak içimdeki canavardan bir medeniyet inşa ettim Benim…
Yaşam zincirinin en alt basamaklarından başlayan Ve çağrışım mekanizmamın en üst evrelerine kadar uzanan pınar, Gözlerimin arka odasından bilincime dökülüyorsa eğer; Var-oluş Evren’in kaderi artık! Madde ile ruh arasında bir yerde kendime Mutlak bir referans noktası belirlemeliyim. Hayat diyorum adına, bunu iyi bul veya bulma; Bilincimi sonuna kadar açıyorum şimdi… Varsayalım hatırlayıp platonik ideaları, Evren’de…
Sorun şu ki; başka cehennemlerin insanıydık. Aynı dili konuşmuyor; farklı tanrılara küfrettiğimiz yetmezmiş gibi, bir avuç günahı bile paylaşamıyoruz. Şimdi saçların elime karışıyor; Valhalla’da savaşıyor ve İskandinavya’nın kuzeyinde derin bir nefes alıyoruz. Nefsimizi defnedip mümkün olan her yerde sevişiyor olmamız, seninle aynı mezara girmemi gerektirmiyor: “Sadece yalnız uyumayı sevmiyorum.” Algıladıklarım ve zamanla arzularımla çelişen o eş güdümlü sanrıları nefes nefese seslendirirken;…
Kavramak, zamanı dondurabilmek gibidir. Ölen bir andayız şimdi. Soyut düşünce kavramları kehribarda saklamak gibi. Fosilleşen tüm fikirleri yeniden keşfediyoruz şimdi… Heraklitos’un kutsal ateşiyle buz tutmuş anılar da çözünebilir mi? Logos’un eşsiz ahengi ile, düzenli aralıklarla kulağıma fısıldıyor filozof şair; “Var olan her şey devinir.” İki sinaps arasında oluşan bir bağlantıda, Karadeliğin içinde duran an’da… Hafıza…
Kozmolojik açıdan değerlendirildiğinde; ışık ve gözün aynı şey olduğunu ifade eden bir dizi galaksiler silsilesi geçiyor zihnimin içerisinden. Bilincimde tanımlanmış inkarla karışık “ihtişamlı bileşiklerle” yolu hemen hemen hiç kesişmeden, öylece üzerime doğru süzülen bu imgesel gösteriyi belki de büyük bir hayranlıkla izlediğimden; her ne kadar istesem de yakalayamıyordum, belleğimde elemental simgelerle genişleyen semantik geçişlerin…
“Karanlık olanı diliyordum; çirkin ve soğuk olanı…” Pencerenin önünde rüzgardan titreyen mumun alevi halüsinasyona neden olmaz belki ama biraz çabayla karga olunur bu odada. Serin bir vadide yaşanan “metaforsuz aşkla” yükselmiş kozmik belirsizlikler ormanının eteklerinde yapılanan freudyen bataklığın içine saplanmış sırtlanın hatırı için, gözlerine yem olunur. Satır başında tebessüm eden sağduyulu imgelerin, derinleşen…
Yaratılış destanıyla ilgili unutulmuş küçük detaylar, çağlar boyunca nesilden nesile aktarılarak; insanların bilinçaltında parçalarına ayrışmış “gizemli bir şekilde” hüküm sürdü… Karanlık perdenin arkasında serbestçe salınan sarmal moleküllerin kabuklarında mühürlenmiş kimyasal merceği kırarak, hafızasında bastırılmış gerçeği olduğu gibi yansıtan şaibeli kelimelerle tamamlamayı beklediğim astral şiirin kaderini bütünüyle değiştirecek olan -sanal kum tanecikleriyle çıktığı- soğuk…